Kapitulli I
Tash po fillon të lexosh romanin e ri të Italo
Calvino-s, “Nëse një natë dimri, një udhëtar”. Merre shtruar.
Përqëndrohu. Largo nga vetja çdo mendim tjetër. Le të bjerret bota
vagëllimthi rreth e përqark teje. Derën bën mirë ta mbyllësh; matanë,
televizori rri gjithherë ndezur. Thuaju dhe të tjerëve, prerazi: “Jo,
nuk dua të shoh televizor!” Ngrije zërin, se ndryshe nuk ta vë veshin
njeri: “Hej, unë po lexoj! Nuk dua të më shqetësojë njeri!” Ndoshta nuk
të kanë dëgjuar, me gjithë atë zallahi; thirr më fort, bërtit: “Unë po
filloj të lexoj romanin e ri të Italo Calvino-s!” Ose nëse s’do, mos
thuaj gjë fare, shpresojmë të të lënë të qetë.
Gjej pozicionin më të rehatshëm: ulur, mbështetur,
mbledhur kruspull, shtrirë. Shtrirë në shpinë, i kthyer në ijë, apo
barkazi. Në kolltuk, në divan, në karrigen lëkundëse, në karrigen e
plazhit, në pufe. Në hamak, nëse ke ndonjë syresh. Mbi shtrat,
natyrisht, ose brenda në shtresa. Mund të rrish edhe kokëposhtë, në
pozicionin e jogës. Me librin kthyer përmbys, kuptohet.