BARONI REBEL

Nga Italo Calvino
Kapitulli III (fragment)

Unë nuk e di në është e vërtetë ajo që thuhet nëpër libra, që në kohërat e vjetra një majmun ishte nisur nga Roma, e duke kërcyer nga një pemë në tjetrën kish  arritur gjer në Spanjë, pa prekur fare në tokë. Në kohën time, një vend i tillë ishte vetëm Gjiri i Ombrozës dhe lugina e tij deri mbi kreshtën e maleve,  mbushur me pemë nga njëri cep në tjetrin. Dhe për këtë arsye vendet tona ishin të përmendura gjithandej.

Tashmë këto vende nuk njihen më. Çdo gjë filloi me ardhjen e Francezëve, të cilët i prenë pyjet sikur të ishin lëndina që krasiten çdo vit e mandej rriten sërish. 

Nuk u rritën më kurrë. Dukej si diçka që ndodhte vetëm në kohën e luftës, të Napoleonit, e kohërave të tjera, por në fakt historia vazhdoi. Shkrepat kanë mbetur fare lakuriq, saqë kur i shikojmë, ne që i kemi parë të lulëzuara, prekemi thellë.

Asokohe, kudo që shkonim, mes nesh dhe qiellit, syri të zinte vetëm degë e kurora. E vetmja zonë, ku bimësia ishte më e ulët ishin limonat, por edhe atje mes tyre  ngrihej ndonjë pemë fiku, të cilët pak më lart, pranë malit,  e mbushnin gjithë qiellin e kopshtijeve me kupolat e gjethnajës së tyre të  dendur. Dhe në mos qenë fiq, qenë qershi me kurora të errëta, ose ftonj të ëmbël, pjeshkë, bajame, dardha të reja, kumbulla që kullonin lëng, e pastaj  vardhëza, çiçibanoze, si dhe mana ose arra shumëvjeçare. Pas kopshtijeve fillonte ullishtja, gri në të argjendtë, një re që binte në sy mu në mes të bregut. Në fund vinte fshati, i mbledhur i gjithi mes portit poshtë dhe shkëmbinjve sipër; dhe aty mes çative mbinin vazhdimisht kurorat e pemëve: xinat, çinarët dhe dushqet, një bimësi shumë e harbuar dhe hijerëndë që shpërthente pastaj - një shpërthim tepër i rregullt ky - në zonën ku fisnikët kishin ndërtuar vilat dhe kishin rrethuar me kangjella parqet e tyre.

Xhungël buzëkuqësh

Nga Candace Bushnell

Fragment i shkeputur nga kapitulli i III-të.

Viktoria vendosi pecetën mbi prehër dhe hodhi sytë përqark e lehtësuar.

Ndonëse koleksioni i saj nuk kishte patur sukses, ishte e mrekullueshme të ktheheshe sërish në Nju Jork, ku një grua mund të ishte vetvetja, të thoshtë hapur atë që mendonte dhe të mos konsiderohej si antikrishti apo ndonjë rebele e rrezikshme, e gatshme të përdhoste ligjet e shenjta të sjelljes femërore.

“Krejt e kundërta e asaj çka ndodhte në Japoni”, mendoi me tërbim.

- Miss  Viktoria nuk mund t’i thoni jo propozimit tim! – kishte këmbëngulur zoti Ikito, kur ajo i pat telefonuar. – Ju grua. Duhet të dëgjoni fjalë burri. Ajo që thotë burri është më mira.

Më së fundi, qe dorëzuar dhe kishte pranuar ta shtynte vendimin e saj për një ditë tjetër. Gjë fort e mërzitshme.

- E dashur, s’të mbetet gjë tjetër veç të detyrosh dyqanet që të blejnë modelet e tua, – i pat thënë miku i vet Devid Bramli, kur i pat telefonuar për ta ngushëlluar pas atyre kritikave shkatërrimtare. – Mos u lër dorë të lirë të bëjnë me ty ç’të duan. Duhet ta kontrollosh vetë situatën.