Çereku i mbramë

Nga  Giuseppe Ungaretti 

(1927)

Hënë,
O pendë qiellore,
Kaq e tejpashme,
Akull,
Murmurimën e frymëve të zhvoshkura bart?

E fytyrëzbehtës, vallë, ç’i thonë,
Lakuriqët prej rrënojave të teatrit.
Po në ëndërr ato dhi,
E mes gjethesh të thara si tym i ndryrë
Ai bilbil
Me klithmën e tij të kulluar?

Ne shqip: A. Baro
Nga vëllimi "Ndjenja e kohës" 
Foto by Ilir Ciko.

Ujdhesa (1925)

Giuseppe Ungaretti

Te një breg ku e përjetshme ish mbrëmja
Me të moçme selvi mendimtare, zbriti,
Dhe thellë kuturisi
Në beh e zu fëshfërim’ e flatrave
Që nga regëtima e çjerrë
E ujit të zhuritur u ngrit,
E një vegullí dalloi (aty venitej,
Aty gjallohej);
Tek ngjitej sërish pa
Që nimfë ish ajo e më këmbë
Flinte, me vidhin qafuar.

Vetmevete tek endej nga përhitja
Në shpuzë të gjallë, në një lëndinë shkeli ku
Hija në të virgjëreshave sy
Nanuritej si
Mbrëmja rrëzë ullinjve;
Rigonin kurorat
Një shi të plogët rrezesh,
Dhentë koteshin
Nën të butën ngrohtësirë,
Të tjera savanin e përndritur
Nduknin;
Duart e bariut, qelq i
Lëmuar nga eth’ e mekët.

Në shqip: Aida Baro

---

Photo: Anja Bührer

Lindja e aurorës - Giuseppe Ungaretti

Me petkun e butë e brerore,
Syfshehur,
Plot shpoti, ngjan se të grish,
E prej gjirit,
Të zbehtën lulethëngjill
Zhvesh e hedh, e dëlira natë.

N’atë çast ndahet më e para bardhëllimë
Nga më e fundit drithërimë.

Në t’qiellit zgrip, e irnosur vorbullën gris.

Me gishtërinj të smeraldtë
Valë të vagullta thurin
Pëlhurë.

E të praruarat hije, tek heshtojnë të gjallat
Psherëtima të vetvetishme,
Në vilarë të hollë i kthejnë hullitë.

Në shqip: Aida Baro

Dhembshuria

Nga Giuseppe Ungaretti

Njeriu, o univers i përjetshëm,

Kamjen pandeh se shumon

E nga t’tijat duar të ethshme

Pa pra veç kufij dalin.

Mbërthyer pas boshit

Në t’vetën rrjetë merimange,

S’i druhet e nuk josh gjë

Përveç klithmës së vet.

Kalbjen sfidon tek ngre varre,

E kur mendon për ty, I Amshuar,

Veç blasfemitë i kanë mbet’.

Perktheu: Aida Baro

Paint: El Greco - The annunciation

O NATË

Nga Giuseppe Ungaretti
(Shkëputur nga "Ndenja e kohës")

N’angështin’ e madhe t’agut

larohen tej kurorat.

Zgjime sëmbuese.

Gjethe, motra gjethe,

ofshamën tuaj mbaj vesh.

Vjeshtrat,

gëzime të mekura.

O rini,

Posa ka shkuar koh’e ndarjes.

Qiejt e lart’ të rinisë,

Hov i lirë.

E tash shkreti' jam.

Humbur në k’të melankoli pa kthim.

Por nata davarit largësitë.

Heshtje oqeanike,

Fole dritëlargëta iluzionesh.

O natë!