Nuk jam e re dhe kurrë s'do të plakem. I përkas një fisi grash që kanë gazin e vogëlusheve dhe nënqeshjen e pacipë të plakave, flokë të gjatë e të çlirë, sy të lashtë si Toka, ku bukuria e brendshme s’ka të sosur. Motra të burrave me shpirt ujku e shqiponje, qipuj gazmorë që kurrë s’kanë hequr dorë nga loja. Qenie që kohën përshkojnë në lëvizje të përhershme, ndër ethe kërshërie. Nuk kam e kurrë s’do të kem moshën që shfaqet në dokumente, sepse nuk jam e re e s’do të plakem kurrë. Unë jam Përjetësia.
Përktheu nga italishtja: Aida Baro photo by me, Maricel Museum, Sitges (SP)
A e mban mend, O e përgjumura nën hijen time, Si vinte prej teje gjumi, Prej gjoksit tënd gollomesh, çelur me kupat e tij binjake, drejt detit, drejt flladit t'ujdhesës, dhe unë i lirë lundroja në tënden ëndërr, mes detit e erës, e prapë varguar e zhytur në të kaltrën butësi t'ëmbëlsisë sate?
Ti mbamë E unë në mrekulli do t’shndërrohem Mes duarve të tua, në të ngrohtë, ajo ngrohtësi që natën rrit grurin. Mbaje trupin e dashur si jetë të fshehtë – të ruajtur mirë – nën akullin e ngjeshur të kujtesës. Ti mbamë si guall arre në grusht hep mes botëve. Mes meje dhe teje rri heshtja. Rri perla. Të mbaj.
Këtu në Kurrkund, viti i ri ka ardhur në kërkim të prehjes shpirtërore, ndaj dhe kjo këngë më frymëzoi përkthimin e parë.
Juri Camisasca është një këngëtar italian, me një jetë fort të tallazitur, në krye hipi, më pas prift benedektin, iu rikthye skenës në fund të viteve '90, (periudhë kur u shkrua dhe kënga "Prek tokën, prek Zotin") dhe sot është kthyer në një eremit. Por këngët e tij, ku ndihet gjurma e mikut të vet, Franco Battiato (një tjetër muzikant intelektual do të thosha), janë ekzistencialiste dhe spirituale, ku teksti dhe muzika të shpien në të tjera dimensione.
Si përherë të forta
janë ngjyra vjeshtore
e të përpikta edhe
sot stuhitë verore,
ngjarjet përsëriten.
Ndiej një barrë që më shtyp
dhe harrohen
shtirjet.
Preke tokën, preke Zotin.
Nuk e di më se kush
jam.
Krejt i vetëm në këtë
dhomë
dal e bredh në
qendra qytetesh,
si barrë plumbi rëndohem
rrezatimesh.
Mbrëmja ka rënë
tashmë.
Në kiminë e mendjes
sime
përjetoj të tjera
kombinime.
Preke tokën, preke Zotin.
Nuk e di më se kush
jam.
Dhe tashmë mbrëmja ka
rënë në kiminë e simes mëndje.
Mëngjeset shkojnë të kthjellëta e të zbrazëta. Kështu çeleshin dikur sytë e tu. Mëngjesi rridhte shtruar, një shtjellë drite e ngulitur ish. Heshtte. Ti e gjallë heshtje; sendet merrnin jetë nën sytë e tu (s'kish brengë, as ethe, as hije) si deti mëngjeseve, i kthjellët. Atje ku je ti, dritë, është mëngjesi. Ti ishe jeta dhe sendet. Në ty zgjuar frymëthithnim nën qiellin që ende e kemi brenda nesh. S'kish brengë, as ethe atëherë, jo kjo hije e rëndë e ditës gëluese dhe tjetërlloj. O dritë, kthjelltësi e largët, frymë e marrtë, ktheji sytë e ngulitur e të kthjellët mbi ne. Është terr mëngjesi që shkon pa dritën e syve të tu.
